Tatarak zwyczajny

(tatarskie ziele)

Obrazkowate

Acorus calamus

Araceae


Występowanie

Pochodzi z Azji, a podanie głosi, że Tatarzy przywlekli go do nas i dlatego nosi nazwę tatarak. Rośnie pospolicie nad brzegami stawów, na moczarach i stojących wodach, tworząc zarośla. Przez zwierzęta nie zjadany z powodu silnego zapachu.

Wygląd zewnętrzny

Roślina wieloletnia o obłym, grubym i czołgającym się kłączu. Liście długie, mieczowate, wyrastające do 1 m zaostrzone, dołem pochwiaste, gąbczaste i zgrubiałe, jaśniejsze, bo kremowo białe lub różowawe. Kwiatostan kolbowaty, pozornie bocznie wyrastający z łodygi trójkątnej. W naszym klimacie owoce nie rozwijają się. Rozmnaża się wegetatywnie z kłącza.

Surowiec

Kłącze (Rhizoma calami). Surowiec zbiera się wiosną lub jesienią hakami albo też bronami ciągnionymi przez konie. Oczyszczone szczoteczką i wypłukane pod bieżącą wodą podsusza się (nie okorowuje), lecz kroi na drobne części i suszy w temperaturze otoczenia lub zawieszone w woreczku nad piecem w temperaturze nie wyższej niż 35° C. Surowiec ma silny aromatyczny zapach a gorzki i lekko palący smak.

Główne związki, ich właściwości i zastosowanie

Kłącza tego surowca można używać tylko w stanie wysuszonym, inaczej wywołuje silne wymioty.

Kłącze tataraku zawiera najbardziej aktywny olejek lotny (azaron), substancje gorzkie, garbniki, cholinę i inne składniki.

Surowiec tataraku pobudza wydzielanie soków trawiennych, żołądkowych i jelit, działa wiatropędnie, rozkurczowo i lekko bakteriostatycznie.

Turcy i Tatarzy używali kłącza tataraku do dezynfekcji wody, a przesmażane w cukrze uważano za szczególny przysmak.

Nasze ostatnie badania wykazały, że składniki tego surowca działają również uspokajająco. W Indiach tatarak stosuje się od dawna w różnych stanach nerwicowych i zaburzeniach, zaś Indianie kanadyjscy jedzą kłącze tataraku przeciw zmęczeniu, bólom głowy, bólom zębów, przy dychawicy oraz w przygotowaniu organizmu przed większym wysiłkiem fizycznym.

               Ostatnio poczynione obserwacje u kanadyjskich Indian potwierdzają skuteczność kłącza tataraku w tych schorzeniach.

Surowiec ten stosuje się najczęściej w zaburzeniach trawiennych, w stanach zapalnych i nieżytowych w przewodzie pokarmowym, w bezkwaśności żołądka, kolce jelitowej, wzdęciach i uczuciu pełności po posiłkach, a także w owrzodzeniach żołądka i jelit. Korzeń tataraku jest także często zalecany jako lek ogólnie wzmacniający, zwiększający sprawność fizyczną u osób starszych 1 osób po przebytych operacjach, a także u sportowców przed wyczynami i po wielkich wysiłkach fizycznych.


Strona 2

Tatarak zwyczajny

Menu

Strona główna | Lista roślin leczniczych | Literatura | O autorach | Linki | Pomoc Techniczna

On-line

Praca dyplomowa 1999/2000